Cheryl Disque
Ως άτομο με αναπηρία νοείται κάθε πρόσωπο που δεν είναι ικανό να αναλάβει
μόνο του όλες ή μέρος των ατομικών και κοινωνικών φυσιολογικών αναγκών, λόγω
μιας εκ γενετής ή μεταγενέστερης βλάβης των φυσικών ή διανοητικών του
ικανοτήτων.
Υπ’ αυτή την έννοια ως άτομα με αναπηρία μπορούν να χαρακτηριστούν
–ενδεικτικά: οι τυφλοί ή όσοι
αντιμετωπίζουν σοβαρές διαταραχές στην όρασή τους, οι κωφοί ή όσοι
αντιμετωπίζουν σοβαρό πρόβλημα βαρηκοΐας, άτομα που έχουν σημαντικές κινητικές
δυσκολίες, άτομα με νοητική υστέρηση, αλλά και άτομα που πάσχουν από κάποια
σοβαρή ψυχική νόσο.
Δικαιώματα των Ατόμων με Αναπηρία
Τα δικαιώματα των Ατόμων με Αναπηρία που έχουν αναγνωριστεί παγκοσμίως χάρη
στη σχετική διακήρυξη του Ο.Η.Ε. (1975) αποβλέπουν στο να διασφαλιστεί ο
σεβασμός της εγγενούς αξιοπρέπειας, της ατομικής αυτονομίας, αλλά και της
ελευθερίας των ατομικών επιλογών, η πλήρης και αποτελεσματική συμμετοχή και
ένταξη στην κοινωνία, ο σεβασμός της διαφοράς και η αποδοχή των ατόμων με
αναπηρίες, ως τμήματος της ανθρώπινης ποικιλομορφίας, η ισότητα ευκαιριών, η
προσβασιμότητα, καθώς και ο σεβασμός των εξελισσόμενων ικανοτήτων των παιδιών
με αναπηρίες και ο σεβασμός του δικαιώματος των παιδιών με αναπηρίες να
διατηρήσουν την ταυτότητά τους. Ειδικότερα:
- Το δικαίωμα στην ισότητα και τη μη διάκριση. Όλα τα άτομα
είναι ίσα ενώπιον και σύμφωνα με το νόμο και δικαιούνται, χωρίς οποιαδήποτε
διάκριση, ίση προστασία και ίσα οφέλη από το νόμο. Για τη διασφάλιση, επομένως,
του αντίστοιχου δικαιώματος των ατόμων με αναπηρία απαγορεύονται οι διακρίσεις
βάσει της αναπηρίας.
- Ειδική μέριμνα
για τις γυναίκες με αναπηρία. Οι γυναίκες και τα κορίτσια με αναπηρίες υπόκεινται
σε πολλαπλές διακρίσεις και θα πρέπει να λαμβάνονται μέτρα προκειμένου να
διασφαλίζεται η πλήρης και ίση απόλαυση, από αυτά, όλων των ανθρωπίνων
δικαιωμάτων και θεμελιωδών ελευθεριών.
- Ειδική μέριμνα
για τα παιδιά με αναπηρία. Τα παιδιά με αναπηρίες έχουν το δικαίωμα να
εκφράζουν τις απόψεις τους ελεύθερα, σχετικά με όλα τα θέματα που έχουν
επιπτώσεις σε αυτά, και θα πρέπει να διασφαλίζεται ότι στις απόψεις τους
δίδεται η οφειλόμενη βαρύτητα, σύμφωνα με την ηλικία και την ωριμότητά τους, σε
ίση βάση με τα υπόλοιπα παιδιά και να τους παρέχεται βοήθεια σε σχέση με την
αναπηρία τους και κατάλληλη για την ηλικία τους, ώστε να υλοποιήσουν αυτό το
δικαίωμα.
- Το δικαίωμα της προσβασιμότητας. Προκειμένου να είναι εφικτό
στα άτομα με αναπηρίες να ζουν ανεξάρτητα και να συμμετέχουν πλήρως σε όλες τις
πτυχές της ζωής θα πρέπει οι πολιτείες να διασφαλίζουν στα άτομα με αναπηρίες
την πρόσβαση, σε ίση βάση με τους άλλους, στο φυσικό περιβάλλον, τα μέσα
μεταφοράς, την πληροφορία και τις επικοινωνίες, συμπεριλαμβανομένων και των
τεχνολογιών και συστημάτων πληροφορίας και επικοινωνιών και σε άλλες
εγκαταστάσεις και υπηρεσίες που είναι ανοικτές ή παρέχονται στο κοινό, τόσο
στις αστικές όσο και στις αγροτικές περιοχές.(ράμπες,ειδικές θέσεις
στάθμευσης,τουαλέτες για ΑμεΑ κλπ.)
- Το δικαίωμα στη ζωή. Κάθε άνθρωπος έχει το εγγενές δικαίωμα
στη ζωή και θα πρέπει να λαμβάνονται όλα τα απαιτούμενα μέτρα,
προκειμένου να διασφαλιστεί η αποτελεσματική απόλαυσή του από τα άτομα με
αναπηρίες, σε ίση βάση με τους άλλους.
- Το δικαίωμα της ισότητας ενώπιον του νόμου. Θα πρέπει να
γίνεται σεβαστό από τις πολιτείες το ίσο δικαίωμα των ατόμων με αναπηρίες να
αποκτούν ή να κληρονομούν περιουσία, να ελέγχουν τις οικονομικές υποθέσεις τους
και να έχουν ίση πρόσβαση σε τραπεζικά δάνεια, υποθήκες και άλλες μορφές
οικονομικής πίστης και να διασφαλίζουν ότι τα άτομα με αναπηρίες δεν στερούνται
αυθαίρετα την περιουσία τους.
- Το δικαίωμα προστασίας από την εκμετάλλευση, τη βία και την
κακομεταχείριση. Οι πολιτείες θα πρέπει να λαμβάνουν όλα τα κατάλληλα μέτρα
προκειμένου να αποτρέψουν όλες τις μορφές εκμετάλλευσης, βίας και
κακομεταχείρισης, διασφαλίζοντας, μεταξύ άλλων, τις κατάλληλες μορφές βοήθειας
και υποστήριξης, για το φύλο και την ηλικία, για τα άτομα με αναπηρίες, τις
οικογένειες και όσους τους παρέχουν φροντίδα.
- Το δικαίωμα στην ανεξάρτητη διαβίωση και της ένταξης στην
κοινωνία. Οι πολιτείες θα πρέπει να αναγνωρίζουν το ίσο δικαίωμα όλων των
ατόμων με αναπηρίες να ζουν στην κοινωνία, με επιλογές ίσες με τους άλλους
ανθρώπους και λαμβάνουν αποτελεσματικά και κατάλληλα μέτρα, προκειμένου
να διευκολύνουν την πλήρη απόλαυση αυτού του δικαιώματος από τα άτομα με
αναπηρίες και την πλήρη ένταξη και συμμετοχή τους στην κοινωνία.
- Το δικαίωμα στην κινητικότητα του ατόμου. Προκειμένου να διασφαλιστεί
η μέγιστη δυνατή ανεξαρτησία στα άτομα με αναπηρίες θα πρέπει οι πολιτείες να
φροντίζουν ώστε να διευκολύνεται η πρόσβαση των ατόμων με αναπηρίες σε ποιοτικά
βοηθήματα κινητικότητας, συσκευές, υποβοηθητικές τεχνολογίες και μορφές
συνεχούς βοήθειας και μεσάζοντες, συμπεριλαμβανόμενης και της διαθεσιμότητας
τους με προσιτό κόστος.
- Ελευθερία της έκφρασης και της γνώμης και πρόσβαση στην
πληροφορία. Οι πολιτείες θα πρέπει να λαμβάνουν όλα τα κατάλληλα μέτρα
προκειμένου να διασφαλίζουν ότι τα άτομα με αναπηρίες μπορούν να ασκούν το
δικαίωμα τους στην ελευθερία της έκφρασης και της γνώμης, συμπεριλαμβανομένης
και της ελευθερίας να αναζητούν, να δέχονται και να μεταδίδουν πληροφορίες και
ιδέες, σε ίση βάση με τους άλλους ανθρώπους και μέσω όλων των μορφών
επικοινωνίας της επιλογής τους.
- Σεβασμός της ιδιωτικής ζωής. Κανένα άτομο με αναπηρίες,
ανεξάρτητα από τον τόπο διαμονής ή τις διευθετήσεις διαβίωσης, δεν
υπόκειται σε αυθαίρετη ή παράνομη παρενόχληση στην ιδιωτική του ζωή, την
οικογένεια, την κατοικία ή την αλληλογραφία ή τις άλλες μορφές επικοινωνίας ή
σε παράνομες επιθέσεις κατά της τιμής και της υπόληψής του. Τα άτομα με
αναπηρίες έχουν δικαίωμα προστασίας από το νόμο έναντι τέτοιων
παρενοχλήσεων ή προσβολών.
- Το δικαίωμα στην εκπαίδευση. Προκειμένου να διασφαλιστεί ότι
τα άτομα με αναπηρίες έχουν ίσες ευκαιρίες πρόσβασης στην εκπαίδευση, οι
πολιτείες θα πρέπει να μεριμνήσουν για τη διαμόρφωση ενός εκπαιδευτικούς
συστήματος που να αποσκοπεί στην πλήρη ανάπτυξη του ανθρώπινου δυναμικού και του
αισθήματος αξιοπρέπειας και αυτοεκτίμησης και την ενίσχυση του σεβασμού των
ανθρωπίνων δικαιωμάτων, των θεμελιωδών ελευθεριών και της ανθρώπινης
ποικιλομορφίας∙ στην ανάπτυξη, από τα άτομα με αναπηρίες, της
προσωπικότητάς τους, των δεξιοτήτων και της δημιουργικότητάς τους, καθώς επίσης
και των πνευματικών και φυσικών ικανοτήτων τους, στο μέγιστο δυναμικό τους.
Θα πρέπει, επομένως, να διασφαλίζεται ότι τα άτομα με αναπηρίες δεν
αποκλείονται από το γενικό εκπαιδευτικό σύστημα βάσει της αναπηρίας και ότι τα
παιδιά με αναπηρίες δεν αποκλείονται από την ελεύθερη και υποχρεωτική
πρωτοβάθμια εκπαίδευση ή από τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, βάσει της αναπηρίας.
Τα άτομα με αναπηρίες θα πρέπει, οπότε, να λαμβάνουν την υποστήριξη που
απαιτείται, μέσα στο γενικό εκπαιδευτικό σύστημα, προκειμένου να διευκολυνθεί η
αποτελεσματική εκπαίδευσή τους.Οι πολιτείες καλούνται να λαμβάνουν κατάλληλα
μέτρα, προκειμένου να προσλαμβάνουν εκπαιδευτικούς, συμπεριλαμβανομένων και των
δασκάλων με αναπηρίες, που κατέχουν τα τυπικά προσόντα στη νοηματική γλώσσα και
/ ή στη Μπράιλ και να εκπαιδεύουν τους επαγγελματίες και το προσωπικό που
απασχολούνται σε όλα τα επίπεδα εκπαίδευσης(ειδικά σχολεία,κέντρα
αποκατάστασης,παράλληλη στήριξη σε γενικά σχολεία και άλλες εκπαιδευτικές
δομές)
- Το δικαίωμα στην υγεία. Οι πολιτείες θα πρέπει να
αναγνωρίζουν το δικαίωμα απόλαυσης του υψηλότερου δυνατού επιπέδου υγείας των
ατόμων με αναπηρίες, χωρίς διακρίσεις βάσει της αναπηρίας, και να λαμβάνουν όλα
τα κατάλληλα μέτρα, για να διασφαλίζουν την πρόσβαση, για τα άτομα με
αναπηρίες, σε υπηρεσίες υγείας που να είναι προσαρμοσμένες στο φύλο,
συμπεριλαμβανομένης και της σχετιζόμενης με την υγεία αποκατάστασης.
- Το δικαίωμα στην αποκατάσταση. Οι πολιτείες θα πρέπει να
λαμβάνουν αποτελεσματικά και κατάλληλα μέτρα, και μέσω της υποστήριξης από άλλα
άτομα με αναπηρίες, προκειμένου να επιτρέψουν στα άτομα με αναπηρίες να
επιτύχουν και να διατηρήσουν τη μέγιστη ανεξαρτησία, πλήρη σωματική,
πνευματική, κοινωνική και επαγγελματική ικανότητα και πλήρη ένταξη και συμμετοχή
σε όλες τις πτυχές της ζωής. Με το στόχο αυτό, θα πρέπει να διοργανώνουν,
ενισχύουν και επεκτείνουν εκτενείς υπηρεσίες και προγράμματα
αποκατάστασης και επανάκτησης, ιδιαίτερα στους τομείς της υγείας, της
απασχόλησης, της εκπαίδευσης και των κοινωνικών υπηρεσιών.
- Το δικαίωμα στην εργασία και απασχόληση. Οι πολιτείες
οφείλουν να αναγνωρίζουν το δικαίωμα στην εργασία των ατόμων με αναπηρίες, σε
ίση βάση με τους άλλους. Αυτό συμπεριλαμβάνει το δικαίωμα στην ευκαιρία να ζουν
από εργασία που επιλέγεται ελεύθερα ή είναι αποδεκτή σε μια αγοράς εργασίας και
σε ένα εργασιακό περιβάλλον που είναι ανοικτό, ενιαίο και προσβάσιμο στα άτομα
με αναπηρίες. Θα πρέπει, επομένως, να προστατεύουν και διασφαλίζουν την
άσκηση του δικαιώματος στην εργασία, περιλαμβανομένων και εκείνων που αποκτούν
μια αναπηρία κατά τη διάρκεια της εργασίας τους.
Θα πρέπει, άρα, να απαγορεύουν τις διακρίσεις βάσει της αναπηρίας, σχετικά
με όλα τα θέματα που σχετίζονται με όλες τις μορφές απασχόλησης(παροχή κινήτρων
στους εργοδότες από τον ΟΑΕΔ-επιδοτούμενη εργασία).
- Το δικαίωμα συμμετοχής στην πολιτική και δημόσια ζωή. Τα
κράτη καλούνται να διασφαλίζουν ότι τα άτομα με αναπηρίες μπορούν να
συμμετέχουν, αποτελεσματικά και πλήρως, στην πολιτική και δημόσια ζωή, σε ίση
βάση με τους άλλους, άμεσα ή μέσω ελεύθερα εκλεγμένων αντιπροσώπων τους,
συμπεριλαμβανομένου και του δικαιώματος και της ευκαιρίας, για τα άτομα με
αναπηρίες, να ψηφίζουν και να εκλέγονται.
- Το δικαίωμα στην πολιτιστική ζωή, την αναψυχή, τον ελεύθερο χρόνο
και τον αθλητισμό. Τα κράτη οφείλουν να αναγνωρίζουν το δικαίωμα των ατόμων
με αναπηρίες να συμμετέχουν, σε ίση βάση με τους άλλους στην πολιτιστική ζωή
και λαμβάνουν όλα τα κατάλληλα μέτρα προκειμένου να διασφαλίζουν ότι τα
άτομα με αναπηρίες απολαμβάνουν την πρόσβαση στο πολιτιστικό υλικό, με
προσβάσιμες μορφές, απολαμβάνουν την πρόσβαση σε τηλεοπτικά προγράμματα,
ταινίες, θέατρο και σε άλλες πολιτιστικές δραστηριότητες, σε προσβάσιμες μορφές
κι επιπλέον ότι απολαμβάνουν την πρόσβαση σε τόπους πολιτιστικών παραστάσεων ή υπηρεσιών,
όπως θέατρα, μουσεία, κινηματογράφους, βιβλιοθήκες και τουριστικές υπηρεσίες
και, κατά το δυνατόν περισσότερο, απολαμβάνουν την πρόσβαση σε μνημεία και
περιοχές εθνικής πολιτιστικής σημασίας.
Θα πρέπει, συνάμα, να λαμβάνουν τα κατάλληλα μέτρα προκειμένου να
επιτρέψουν στα άτομα με αναπηρίες να έχουν την ευκαιρία να αναπτύξουν και να
χρησιμοποιήσουν το δημιουργικό, καλλιτεχνικό και διανοητικό δυναμικό τους, όχι
μόνο προς όφελός τους, αλλά και για τον εμπλουτισμό της κοινωνίας.
Πέρα από τη διασφάλιση των
βασικών αυτών δικαιωμάτων για τα άτομα με αναπηρίες, τα κράτη οφείλουν να
μεριμνήσουν για την ευαισθητοποίηση της κοινωνίας απέναντι σ’ αυτό το ευαίσθητο
θέμα. Καίρια ζητούμενα, επομένως, για τα κράτη είναι να αυξήσουν την
ευαισθητοποίηση σε όλη την κοινωνία, και στο οικογενειακό επίπεδο, σχετικά
με τα άτομα με αναπηρίες και να ενθαρρύνουν το σεβασμό των δικαιωμάτων και της
αξιοπρέπειας των ατόμων με αναπηρίες∙ να καταπολεμήσουν τα στερεότυπα,
τις προκαταλήψεις και τις επιβλαβείς πρακτικές που αφορούν τα άτομα με
αναπηρίες, συμπεριλαμβανομένων και εκείνων που βασίζονται στο φύλο και την
ηλικία, σε όλους τους τομείς της ζωής, καθώς και να προάγουν την αναγνώριση των
δεξιοτήτων, προσόντων και ικανοτήτων των ατόμων με αναπηρίες και της
συνεισφοράς τους στον εργασιακό χώρο και την αγορά εργασίας.
ΕΝΔΕΔΕΙΓΜΕΝΗ ΣΤΑΣΗ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΑ ΑΜΕΑ:συμπεριφορά ίδια με τα άλλα μέλη της
κοινωνίας,ούτε οίκτος,ούτε μεγαλύτερη ευγένεια,ούτε χαριστική συμπεριφορά,ούτε
φιλανθρωπική διάθεση,γιατί κι αυτές είναι διακρίσεις και προσβολές εναντίον
τους..
Η κοινωνία απέναντι στα ΑΜΕΑ
Άτομα με ειδικές ανάγκες κατά την έννοια
του παρόντος θεωρούνται τα άτομα που έχουν σημαντική δυσκολία μάθησης και
προσαρμογής εξαιτίας σωματικών, διανοητικών, ψυχολογικών συναισθηματικών και
κοινωνικών ιδιαιτεροτήτων. Στα άτομα αυτά περιλαμβάνονται όσοι έχουν
νοητική ανεπάρκεια ή ανωριμότητα, όσοι έχουν ιδιαίτερα σοβαρά προβλήματα όρασης
ή ακοής, όσοι έχουν νευρολογικά ή ορθοπεδικά ελαττώματα ή προβλήματα
υγείας. Ακόμα η κατηγορία αυτή περιλαμβάνει και άτομα με προβλήματα λόγου και
ομιλίας, με ειδικές δυσκολίες στη μάθηση (όπως δυσλεξία, δυσαριθμησία,
δυσαναγνωσία) ή άτομα με σύνθετες γνωστικές, συναισθηματικές και κοινωνικές
δυσκολίες και όσοι παρουσιάζουν αυτισμό και άλλες διαταραχές ανάπτυξης. Τέλος,
στα άτομα με ειδικές ανάγκες περιλαμβάνονται επίσης πρόσωπα νηπιακής, παιδικής
και εφηβικής ηλικίας, που δεν ανήκουν σε μία από τις προηγούμενες περιπτώσεις,
αλλά έχουν ανάγκη από ειδική εκπαιδευτική φροντίδα για ορισμένη
περίοδο ή για ολόκληρη την περίοδο της σχολικής ζωής τους.
Εκτός από τους περιορισμούς που ούτως ή
άλλως θέτει η αναπηρία τους, τα άτομα με ειδικές ανάγκες έχουν να
αντιμετωπίσουν και πολλά άλλα προβλήματα, που σχετίζονται τόσο με την
προσαρμογή τους και με την αποδοχή τους από το κοινωνικό πλαίσιο, όσο
και με την αποδοχή της ίδιας της εικόνας τους και του είδους της αναπηρίας
τους. Είναι προφανές πως η πραγματικότητα της αναπηρίας είναι και για τους
ίδιους τρομακτική και η αποδοχή του εαυτού τους ως "άτομα με ειδικές
ανάγκες" είναι μια διαδικασία μακρόχρονη και επώδυνη. Το ναρκισσιστικό
πλήγμα που συνεπάγεται μια τέτοια αποδοχή μπορεί να οδηγήσει στην αυτοαπομόνωση
ή στην οργάνωση της καθημερινότητάς τους με το μειονέκτημά τους στο επίκεντρο
τόσο της δικής τους ζωής όσο και του περιβάλλοντός τους. Ως αποτέλεσμα, μπορούν
να εμφανίζουν εξάρτηση, παθητικότητα, χαμηλή αυτοεκτίμηση και έλλειψη
ενδιαφέροντος.
Η ενασχόληση του Κράτους Πρόνοιας με τον
πολύπτυχο και ευαίσθητο τομέα της Ειδικής Αγωγής των Α.Μ.Ε.Α άρχισε συστηματικά
τη δεκαετία του 1970 και ιδιαίτερα με την ψήφιση του πρώτου Νόμου για την
Ειδική Αγωγή (1981), αφού μέχρι τότε η Ειδική Αγωγή παρεχόταν κατ'
αποκλειστικότητα σε διάφορα φιλανθρωπικά ιδρύματα και σε πολύ λίγα ιδιωτικά
ειδικά σχολεία. Με το Ελληνικό Σύνταγμα του 1975, αναγνωρίζονται για πρώτη φορά
και μάλιστα με τρόπο σαφή και κατηγορηματικό, τα κοινωνικά δικαιώματα ορισμένων
κοινωνικών ομάδων που αντιμετωπίζουν ειδικά προβλήματα, μεταξύ των ομάδων αυτών
βρίσκονται και τα άτομα με ειδικές ανάγκες. Ενδεικτικά είναι τα άρθρα 21 και 25
του Συντάγματος: Άρθρο 21 παρ.3 «το Κράτος μεριμνά για την υγεία των πολιτών
και λαμβάνει ειδικά μέτρα για την προστασία της νεότητος, του γήρατος, της
αναπηρίας και της περίθαλψης των απόρων». Άρθρο 25 παρ.1 «τα δικαιώματα του
ανθρώπου ως ατόμου και ως μέλους του κοινωνικού συνόλου τελούν υπό την εγγύηση
του Κράτους».
Όσον αφορά τον Ευρωπαϊκό τομέα, το
1990 εγκρίθηκε από το Ευρωπαϊκό συμβούλιο ο Κοινοτικός Χάρτης των
θεμελιωδών δικαιωμάτων των εργαζομένων στον οποίο αναφέρεται ότι κάθε ανάπηρο
άτομο, ανεξάρτητα από την προέλευση και τη φύση της αναπηρίας του, πρέπει να
απολαμβάνει συγκεκριμένων πρόσθετων ευεργετημάτων με σκοπό να ευνοηθεί η
επαγγελματική και κοινωνική ένταξή του. Τα ευεργετήματα αυτά πρέπει να αφορούν,
ανάλογα με τις ικανότητες των ενδιαφερομένων, την επαγγελματική εκπαίδευση, την
εργονομία, τη δυνατότητα πρόσβασης, την κινητικότητα, τα μεταφορικά μέσα και
την κατοικία. Σχετικά με την επαγγελματική αποκατάσταση υπάρχουν εξίσου οι
ανάλογες νομοθετικές ρυθμίσεις που αφορούν, την προστασία των Α.Μ.Ε.Α. σε
φορείς ιδιωτικού και δημοσίου τομέα καθώς και επιχορηγήσεις εργοδοτών
για προσλήψεις τέτοιων ατόμων.
Η χάραξη, λοιπόν, της γενικότερης
εκπαιδευτικής και κοινωνικής πολιτικής συνοψί-ζεταιστο τρίπτυχο: α)
ισότητα ευκαιριών στην εκπαίδευση β) σχολική και κοινωνική ενσω-μάτωση των
ατόμων με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες, ανάλογα με τις δυνατότητες τους .γ)
κοινωνική αλληλοαποδοχή και προετοιμασία για το πέρασμα από το σχολείο στην
ενεργό ζωή με επιτυχία. Έτσι, η συναίσθηση του χρέους της πολιτείας προς
όλους αδιακρίτως τους πολίτες της, με βάση τα δικαιώματα του
ανθρώπου, την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, την κοινωνική δικαιοσύνη και τη
δημοκρατία, γίνεται πράξη.
Κατευθυντήρια γραμμή της εκπαιδευτικής
αλλά και της επαγγελματικής πολιτικής είναι η απαλλαγή από τη νοοτροπία της αντιμετώπισης
των ατόμων - συμπολιτών και συνανθρώ-πων μας με συμπάθεια και φιλανθρωπία και
αντικατάσταση της με τη σκέψη ότι όλοι ως πολίτες και άνθρωποι έχουμε ίσα
δικαιώματα και υποχρεώσεις.
Επί του πρακτέου, η μέριμνα
επικεντρώνεται στην απασχόληση των Α.Μ.Ε.Α. με μορφές προγραμμάτων μερικής και
πλήρους απασχόλησης, συμβάσεων ορισμένου χρόνου, επιδοτήσεων νέων επαγγελματιών
με στόχο την καταπολέμηση του αποκλεισμού από την αγορά εργασίας. Ωστόσο, παρ΄
όλες τις προσπάθειες που βρίσκονται σε εξέλιξη γύρω από τη βελτίωση του τρόπου
ζωής των ατόμων με ειδικές ανάγκες και την πλήρη ενσωμάτωσή τους στο κοινωνικό
και πολιτιστικό πλαίσιο, συχνά η πραγματικότητα των ατόμων αυτών είναι πολύ
διαφορετική. Οι νομοθετικές αλλαγές που έχουν επέλθει, οι εκπαιδευτικές εξελίξεις
και οι διευκολύνσεις που παρέχονται στα άτομα αυτά δεν έχουν μπορέσει ακόμα να
αλλάξουν τη νοοτροπία των απλών ανθρώπων, οι οποίοι πολύ συχνά, λόγω ελλιπούς
ενημέρωσης και απουσίας ερεθισμάτων, που θα τους ευαισθητοποιήσουν γύρω από
αυτό το θέμα, διατηρούν μια στρεβλή εικόνα για άτομα με ειδικές ανάγκες. Ως
αποτέλεσμα επέρχεται η περιθωριοποίηση, ο στιγματισμός τους και η αίσθηση ότι
δεν έχουν τη δυνατότητα να διαδραματίσουν κανέναν σημαντικό ρόλο στον σύγχρονο
αστικό τρόπο ζωής. Αυτή ίσως να είναι και η σημαντικότερη πτυχή των προβλημάτων
των ατόμων με ειδικές ανάγκες, καθώς η αλλαγή της νοοτροπίας όλων μας θα
επιφέρει γενικότερες αλλαγές και σε πρακτικά θέματα της
καθημερινότητάς τους. Είναι λοιπόν προφανές πως μια τέτοια αλλαγή νοοτροπίας
δεν είναι μόνο υπόθεση του κράτους και των θεσμών, αλλά περισσότερο είναι
υποχρέωση όλων μας, μια αλλαγή που θα συμβάλλει όχι μόνο στη βελτίωση της
ποιότητας ζωής των ατόμων με ειδικές ανάγκες, αλλά και στη γενικότερη προαγωγή
και καταξίωση της κοινωνίας μας.
(διασκευασμένο
κείμενο από το διαδίκτυο)
Α. Να γράψετε την περίληψη του κειμένου σε 100-120 λέξεις περίπου.
Μονάδες 25
Β1. Να βρείτε από ένα συνώνυμο για κάθε λέξη που σας δίνεται: περιλαμβάνονται,φροντίδα, επώδυνη, συνοψίζεται, αδιακρίτως.
Μονάδες 5
Β2. Να βρείτε από ένα αντώνυμο για κάθε λέξη που σας
δίνεται: ελαττώματα, αποδοχή, εγκρίθηκε, προσλήψεις, πρακτικά.
Μονάδες
5
Β3. Πώς αναπτύσσεται η πρώτη παράγραφος του
κειμένου;
Να δικαιολογήσετε την απάντησή σας.
Να δικαιολογήσετε την απάντησή σας.
Μονάδες
5
Β4. Ποιος είναι ο τρόπος και τα μέσα πειθούς στην τρίτη παράγραφο του κειμένου;
Να δικαιολογήσετε την απάντησή σας.
Μονάδες 10
Β5. "η αποδοχή του εαυτού τους ως "άτομα με ειδικές ανάγκες" είναι μια διαδικασία μακρόχρονη και επώδυνη ". Να αποδείξετε αυτό τον ισχυρισμό με τη μέθοδο της αιτιολόγησης ή των παραδειγμάτων σε μια παράγραφο 80-100 λέξεων περίπου.
Μονάδες 10
Β4. Ποιος είναι ο τρόπος και τα μέσα πειθούς στην τρίτη παράγραφο του κειμένου;
Να δικαιολογήσετε την απάντησή σας.
Μονάδες 10
Β5. "η αποδοχή του εαυτού τους ως "άτομα με ειδικές ανάγκες" είναι μια διαδικασία μακρόχρονη και επώδυνη ". Να αποδείξετε αυτό τον ισχυρισμό με τη μέθοδο της αιτιολόγησης ή των παραδειγμάτων σε μια παράγραφο 80-100 λέξεων περίπου.
Μονάδες 10
Γ΄ Παραγωγή λόγου:
Υποθέστε ότι συμμετέχετε σε εκδήλωση που
διοργανώνει το Πνευματικό κέντρο του Δήμου σας, για την «Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων
με Αναπηρία», κι αναλαμβάνετε να μι-λήσετε ως εκπρόσωπος του σχολείου σας. Στην
ομιλία σας (400-500 λέξεις περίπου) να επικεντρωθείτε στα κυριότερα προβλήματα
που αντιμετωπίζουν τα Άτομα με Αναπηρία σήμερα και στην ανάγκη το σχολείο, η
τοπική κοινωνία και η οργανωμένη πολιτεία να διαδραματίσουν σημαντικό ρόλο στην
αντιμετώπισή τους.
Μονάδες 40
Μπετόβεν
|
Φρίντα Κάλο
|
